HAYATIMIZIN SONUNA KADAR

     "Yazabildiğiniz kadar çok yazın!! Parmaklarınız kırılana dek yazın, yazın!" bu söz modern kısa yazının babası olan Anton ÇEHOV' a aitti. Kendisi hep yazmıştı, hemde çok yazmıştı, böyle yaşamış, böyle çalışmıştı. Bir köylü bakkalcının oğluydu. Babası islaf etmiş, aceleyle kasabayı terketmek zorunda kalmıştı. Anton Çehov dışında tüm ailesini alıp çekip gitmişti. 16 yaşında kendi başının çaresine bakmak zorunda kalan Çehov, hayatta çok zorluklar çekmiş, çok şeyler öğrenmişti.     

     19 yaşında ise burs eğitimi alarak ailesinin yaşadığı yere gitmişti. Ailesi Anton' u bıraktıkları gibi yoksul ve sefalet içinde yaşıyordu. İşte o zaman çok büyük bir yükün altına girmeye karar verdi ve ailseini geçindirecekti. Çehov başarılı olmayı aklına koymuştu. Hatta kuzenine yazdığı bir mektupta şunları bildiriyordu: " Servet sahibi olacağım... İki kere iki nasıl dört ederse, o kadar eminim bundan." diyordu. Ve olmuştu da.      

     Üniversitede tıp okurken dönemin dergilerinde kısa yazı ve öykülerini yazmaya başladı. O kadar çok yazıyordu ki artık her konu hakkında birşeyler yazmaya başlamıştı. Bir arkadaşı Çehov' a nasıl yazdığını sorduğunda, Çehov gülerek elinin altındaki kültablasını alır ve kendisinden "Kültablası" başlığı altında bir hikaye istenirse ertesi sabah hazır olacağını söylemiş. O kadar çok yazan ve bundan da zevk alan bir yazardı Çehov. Hatta o kadar çok yazmak istiyordu ki kardeşlerine kendisine ne yazması hakkında konu verenlere 1 kopek(rus para birimi), hikayeyi baştan anlatanlara ise 2 kopek veriyordu.

     İşte bende diyorum ki bizim de bu kadar istekli olmamız gerekiyor yazarken. Yazalım yazalım yazalım. Hayatımızın sonuna kadar, ucumuz bitene kadar, klavyemizin üzerinde harfler silinene kadar yazalım. 

İŞTE BU BENİM İDOLUM