Adım Atmaktan Korkmak

Öncelikle yazı hakkında bir açıklama yapayım.Bu yazıda şuanki mutsuzluğumun etkisiyle kendim hakkında bazı şeylerden ''üstü kapalı'' bir şekilde bahsedeceğim.

Arkadaşlarım toplanacaklardır, beni de çağırırlar.Üstelik hiçbir işim de yoktur.Ama gitmeye üşenirim, belki de korkarım ve evde kalırım.Sonra onlar bir güzel eğlenirken ben bütün gece ''neden gitmedim, keşke gitseydim...'' derim kendi kendime.O gün artık mutsuzumdur.

Ders çalışmam gerekir 3 gün boyunca bugün çalışacağım diye planlarım fakat o gün geldiğinde çalışamam, sonra geceleyin uyku girmez gözüme; ''neden çalışmadım,keşke çalışsaydım...'' derim kendi kendime.

Bu artık bende öyle bir rituel, öyle bir oluşulagelmişlik olmuş ki artık mücadele bile edemiyorum.Keyfim öyle mi istiyor, peki diyorum.Mutsuz mu olmam gerekiyor, tamam!

Bugün bazı arkadaşlarıma bahsettiğim hoşlandığım bir kız var, onunla vakit geçirebilirdim.Ama ben ne yaptım, eve gidiyorum deyip kaçtım...Şu an limon emmiş gibi ekşi suratım ve kırık bir kalple karşınızdayım.Ve öyle soru işaretleri varki kafamda;ya yaptığım bu mallık yüzünden kız beni silerse?

Çok merak ediyorum acaba bu dürtüleri nereden alıyorum.Bunu yapan beyin olamaz, hayatım boyunca zekamla övündüm ben.Kalpte olamaz, yani kalbin böyle mazoşist bir yaklaşım içinde davranacağını sanmıyorum.Kesin omurilik soğanıdır, cücüğüne çaktımın şeysi...

Beni anlıyor işte Radiohead.Yesterday i woke up sucking a lemon diyor.Bir nedeni var mı yok.Yapıyorsun ve oluyor.Bir nedeni olduğu için yapmıyorsun, sadece yapıyorsun.Alman lisesinde Creep dinleyip intahar eden çocuktan farkım intahar edersem daha fazla Ps3 oynayamacağımı bilmem.Şuan okkalı bir küfür çekmek, aynaları yumruklamak, karnıma bıçağı sokmak...

Özgür irade mi?Benimkini omurilik soğanı kontrol ediyor.Yardım edin bana, ama bunu yapmamalısın demeyin.Daha yaratıcı olun, belki de vurun azıma azıma...

Hani dünyayı değiştirecektim, hani kral olacaktım.DAHA ARZULARIMI KONTROL EDEMİYORUM...